« سوى » از ماده تسويه به معنى نظام بخشيدن و مرتب نمودن است و مفهوم گسترده اى دارد كه تمام نظامات جهان را شامل مىشود ، اعم از نظاماتى كه بر منظومه‌ها و كواكب آسمان حاكم است ، و يا آنچه بر مخلوقات زمينى ، مخصوصا انسان از نظر جسم و جان ، و اينكه بعضى از مفسران آن را تنها به نظام خاص دست و پا و چشمهاى انسان ، و يا راست قامت بودن او تفسير كرده‌اند در حقيقت بيان مصداق محدودى از اين مفهوم وسيع است . و به هر حال نظام عالم آفرينش كه از بزرگترين منظومه‌هاى آسمانى را شامل مىشود تا موضوعات ساده اى همچون خطوط سر انگشتهاى انسان كه در سوره قيامت به آن اشاره شده بَلى قادِرِينَ عَلى أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَه ( قيامت 4 ) شاهد گويايى بر ربوبيت او ، و اثبات وجود پروردگار است ، و در اين تعبير كوتاه يك دنيا مطلب نهفته است . بعد از مساله آفرينش و نظم بندى خلقت ، به موضوع برنامه ريزى براى حركت كمالى ، و هدايت موجودات در اين مسير ، پرداخته ، مىافزايد : « همان كسى كه تقدير كرد و هدايت فرمود » ( * ( وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدى ) * ) . منظور از « تقدير » همان اندازه گيرى و تعيين برنامه‌هاى حركت به سوى اهدافى است كه موجودات به خاطر آن آفريده شده‌اند . و منظور از « هدايت » همان هدايت تكوينى است كه به صورت انگيزه‌ها و قوانينى كه به بر هر موجودى حاكم ساخته ( اعم از انگيزه‌هاى درونى و برونى مىباشد . فى المثل از يك سو پستان مادر و شير آن را براى تغذيه طفل آفريده و به مادر عاطفه شديد مادرى داده و از سوى ديگر در طفل انگيزه اى آفريده كه او را